TEKSTOVI NA BLOGU

Tuesday, April 5, 2016

VIJETNAM (Kovanović, 2015)



Vijetnam, u režiji i po scenariju Jovane Kovanović, predstavlja školski primer uspelog kratkog dokumentarnog filma, u kom se upoznajemo sa beogradskim naseljem poznatim pod nadimkom Vijetnam (inače u opštini Voždovac), i sa njegovim mladim naraštajem, grupom momaka rođenih 1994. godine.
Objašnjenje nadimka naselja čuje se već u prvim minutima filma – "Vijetnam, kao država koja se brani" – i ono simbolično oslikava i glavne aktere filma, koji preuzimaju ulogu naratora i pripovedaju o svojoj životnoj borbi, svakodnevici, detinjstvu i budućnosti. Slušajući priče i razmišljanja uličnih heroja i njihovih majki, upoznajemo se sa omladinom iz radničke i niže srednje klase: okupljanja u obližnjem parku, odlasci na utakmice lokalnog fudbalskog kluba i crtanje grafita je ono što im je navika i uteha. U intervjuima, akteri filma nam, ostavljajući utisak iskrene ispovesti, govore o sebi putem opisa kraja u kom su odrasli: gledalac saznaje njihove bojazni i planove, ili nedostatak istih, upoznaje ih kao složene i različite ličnosti, ali ono što ih sve povezuje je nostalgija za bezbrižnim detinjstvom i nekadašnjim društvom iz kraja.

Ovaj izlagačko-posmatrački dokumentarac nije, prema tome, stilski revolucionaran, ali klasičan pristup intervjuisanju i snimanju aktera u krupnom i srednje krupnom planu, uz kadrove okoline, ide u prilog tematici i čini film realističnim i životnim. Uglavnom je snimano u eksterijeru, gde ovi mladi ljudi i provode najveći deo svog vremena, a kamera je u trenucima ispovesti aktera statična i fokusirana, što se ne može reći i za snimke komšiluka i naselja. Ti inserti, iako deluju spontano, ostavljaju utisak da su nasumično snimljeni kamerom iz ruke bez nekog reda i poente i na trenutke deluju čak i amaterski. Međutim, ovi detalji vizuelno potkrepljuju istinitost i iskrenost priča i stvaraju osećaj empatije kod gledalaca, i vezu ljudi i naselja. Praćeni molskom temom na električnoj gitari, ti inserti donose sentimentalnost i naglašavaju žal za prošlošću, u kontrastu sa rep instrumentalima koji ilustruju sadašnjost, onakvu kakvom je doživljavaju mladi stanovnici Vijetnama.


Za manje od pola sata, Vijetnam ostvaruje svoju nameru: uspeva da približi i humanizuje mladiće koji provode vreme na fudbalskim utakmicama i na ulici, mladiće koji nemaju izbora, šansi i mogućnosti da nešto promene. Time ovaj film poteže određena klasna i socijalna pitanja i predstavlja materijal za diskusiju, a svakako i osveženje u filmovima ovog žanra i teme, jer na pozitivan način ilustruje deprivilegovanu srpsku omladinu. 

Nina Bovan


Nina Bovan (Beograd, 1992), studentkinja je sociologije. Objavljuje tekstove na internet portalima, a neki se mogu pronaći na ovom linku



 (Prikaz je nastao u okviru radionice kritike "Filmske sveske", održane na 63. Beogradskom festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma, pod mentorstvom Ivana Velisavljevića.)

1 comment:

  1. Život je dobar kada imate svoje ljubavi oko sebe, ovo kažem zato što kad sam imao problema sa mojim ljubavnikom, nikada nisam video život kao dobru stvar, ali zahvaljujući dr. AGBAZARI od AGBAZARA TEMPLE, što mi je pomogao da bacim čaroliju Vratio me je moj ljubavnik u roku od 48 sati. Moj muž ostavio me je za drugu ženu posle sedam godina braka, ali Dr.GBAZARA mi je pomogao da bacim čarobnjak koji mi ga je vratio u roku od 48 sati. Neću vam ispričati više detalja o sebi, već ću samo savjetovati one koji imaju probleme u vezi s brakom ili brakovima da se kroz te podatke kontaktiraju Dr.GBAZARA TEMPLE; ( agbazara@gmail.com ) ili ga pozovite, WHATSAPP: ( +2348104102662 ).

    ReplyDelete